२०१२ ची गोष्ट आहे. मुस्कान नावाची ९ वर्षाची लहानशी चिमुरडी लिलावती हॉस्पिटलच्या भिंतीत मैत्रीण झाली होती. तिचा माझा वॉर्ड वेगळा. कॅन्सरच्या आजाराने तिच्या नाजूक जिवाला आणि निरागस बालपणाला विळखा घातला होता. तिला त्याची पुसटशी कल्पनाही नव्हती. आणि असेल तरी कशी. बापाविना वाढलेली पोरं. आईच्या तोंडात २४ तास गुटख्याचा वावर. आजोबा बिचारा थकलेल्या वयातही बांद्रा मध्ये रिक्षा चालवून नातीच्या जगण्याची दुवा आणि दवा दोन्हीची तरतूद करत होता.
मुस्कान मला भेटण्याआधी केमो थेरपीने तिला अर्धी केली होती. पण पोरगी चुनचुनीत. सलमानच्या मैने प्यार किया पासून बॉडीगार्ड पर्यंतची सगळी गाणी तोंड पाठ. ती एकूण एक गाणी नंतर तिने जबरदस्तीने मला ऐकवली. मी ही ऐकली. रोज येऊन बसायची माझ्या बेड जवळ. खोटं का असेना पण बोलायची, "तू हिरो माफित दिखता है". मलाही ऐकून आनंद वाटायचा. कारण, त्यात तिला आनंद वाटायचा. ज्याचे मोजमाप करणे अवघड होतो.
एका रात्री १२.३० च्या सुमारास तिच्या रडण्याचा आवाज लिलावती हॉस्पिटलच्या गर्द शांततेत घुमला. त्याच दिवशी दुपारी माझीही ब्लॅडरची सर्जरी झाली होती. त्यामुळे मीही गुंगीतच होतो. सिस्टर मुस्कानला घेऊन माझ्या बेडजवळ आली आणि मला उठवत म्हणाली, "इसको बोल ना राहुल, प्लेटलेट्स चढाना है". मी मुस्कानला बोललोही पण त्यादिवशी ती माझेही काही ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हती.
माझ्या बेडच्या बाजूला खाली वडिल झोपले होते. मी हॉस्पिटल मध्ये असताना वडील रात्री थांबायचे. आजही थांबतात. एक बाप म्हणून त्यांनी माझ्यासाठी भोगलेले सांगायला माझे आयुष्य कमी पडेल. असो.
सिस्टरने मला दिलेला आवाज ऐकून वडील उठले. तशी त्यांची आणि मुस्कानची ती पहिलीच भेट. ते उठून उभे राहिले. मुस्कान जवळ जाऊन, "ऐसा नहीं करते बेटा, ठीक होना है ना?" इतकचं काय ते तिच्या डोक्यावरून हात फिरवत बोललो. आणि मुस्कान एक शब्दही न बोलता तिच्या वॉर्ड मध्ये निघून गेली. सिस्टर तिच्या मागे जाता जाता पप्पांना thank you अंकल म्हणाली आणि पप्पा पुन्हा माझ्या बाजुला येऊन खाली झोपले.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी ६ वाजता कोणीतरी माझ्या बेड जवळ येऊन, "पप्पा उठो सुबह हो गयी" असे बोलताना ऐकू आले. माझे डोळे उघडले तर समोर मुस्कान होती. माझ्या वडीलांना पप्पा म्हणत आवाज देत होती. कदाचित काल रात्री वडिलांनी तिच्या डोक्यावरून फिरवलेल्या हाताची माया होती ती. मग पुढे पप्पा आणि मुस्कान हे नातचं झाले.
मुस्कान आईला मम्मी आणि वडिलांना पप्पा म्हनू लागली. सगळ्यांपेक्षा तिचे पप्पांशी जास्त जमायचे. ती त्यांना जोक सांगायची आणि जोरजोरात हसायची. कधी कोडी घालायची. त्यांच्याकडे गाणं म्हणण्याचा हट्ट करायची. बाप लेकीचे हे नवीन नाते आम्ही सगळे अनुभवत होतो.
दिवस सरत चालले होते. कॅन्सर मुस्कानच्या चेहऱ्यावर हळू हळू ताबा मिळवत होता. तिच्या चेहऱ्यावरचे निरागस तेज ढळू लागले होते.
एक दिवस मी डिस्चार्ज घेऊन घरी निघालो. तेव्हा मुस्कान तिच्या वॉर्डच्या दारात उभी राहून एकटक पप्पांकड़े पाहत होती. डोळे पाणावले होते तिचे. ते पाणावलेले डोळे आजही अस्वस्थ करतात.
मी घरी आल्या नंतर मुस्कानचे रोज फोन सुरु झाले. काही दिवसाने तिलाही हॉस्पिटल मधून डिस्चार्ज मिळाला.
मुस्कनला पप्पांचा मोबाईल नंबर तोंड पाठ होता. रात्रीचे १२ वाजलेले असू की १, तिला पप्पांची आठवण आली की, ती फोन करायची, "पप्पा आपकी बहोत याद आती है. कल मम्मी को पुलाव लेके भेजो". की, आई दुसऱ्या दिवशी पुलाव घेऊन पोहचायची बांद्राला.
काही दिवसाने मुस्कानचा वाढदिवसाला आला, "जब तक पप्पा नहीं आयेगा मैं केक नहीं काटूंगी" हां तकादाच लावला होता तिने. पण वडील गावी असल्यामुळे त्यांना जाणे शक्य नव्हते. मग रात्री ९ वाजता रोहित ( माझा भाऊ ) गेला तेव्हा कुठे केक तिने कापला. तो पर्यंत मुस्कान राहत असलेल्या चाळीतली सगळी माणसे पप्पांची वाट पाहत बसले होते. रोहित आलेला पाहून मुस्कानला राग आला. तिने लगेच पप्पांना फोन लावून खडसावले होते.
पुढे दोन दिवसाने वडील गावावरून आले आणि लगेच मुस्कानला भेटायला गेले. त्यादिवशीही अख्खी चाळ गोळा केली होती मुस्कानने सांगून की, "आज मेरा पप्पा आयेगा."
कॅन्सर मुस्कानला हळू हळू खात होता. पुन्हा काही दिवसाने तिला हॉस्पिटलमध्ये एडमिट केले. केमो - ट्रीटमेंट सुरु झाले. आणि २५ डिसेंबरला सकाळी ६ वाजताचं मुस्कानचा पप्पांना फोन आला. ती म्हणाली "आप आज आना पप्पा. मैने पुरे वॉर्ड को बोला है की, आज बुड्ढ़ेकी टोपी और मुहँ लेके पप्पा आयेगा."
त्याच दिवशी २५ डिसेंबरला आमच्या ओळखीतल्या एका व्यक्तीचे निधन झाले होते. वडील तिकडे गेल्याने त्यांना तिथेच बराच उशीर झाला. मुस्कानचे त्यांना फोनवर फोन सुरूच होते. संध्याकाळचे ७ वाजून गेले होते. आणि मुस्कानच्या आजोबांचा वडिलांना फोन आला. पोरीने दिवसभर अन्नाचा एक कणही खाल्ला नव्हता. ती एकच वाक्य बोलायची, "जब पप्पा आयेगा तब खाऊँगी". वडिलांना ते सहन झाले नाही. आणि रात्री ९ वाजता वडिल टोपी, मास्क आणि विडिओ गेम घेऊन लिलावती हॉस्पिटलमध्ये पोहचले. त्यादिवशी तिचा आनंद गगनाशी भिडला होता. ३ वर्षाच्या ट्रीटमेंट मध्ये ती त्यादिवशी मनसोक्त आणि पोटभर जेवली होती. कारण, त्या रात्री ९ वाजता तिच्यासाठी, तिच्या आनंदासाठी टोपी, मास्क , गिफ्ट घेऊन आलेला तो उंच पूरा,धिप्पाड माणूस खऱ्या अर्थाने तिच्यासाठी सांताक्लॉज होता. तो तिचा सांताक्लॉज तिच्या मनामनात, रोमारोमात शेवट पर्यंत इतका घट्ट राहिला की, काही महिन्यानंतर मुस्कान ज़िव सोडताना तिच्या तोंडातून एकच शब्द शेवट पर्यंत बाहेर पडत होता की, "पप्पा को बुलाओ. पप्पा को बुलाओ".
आज ती मुस्कान नाही. तिचा फोन ही त्यानंतर कधी आला नाही. पण तिच्या सांताक्लॉजने तिला शेवट पर्यंत आनंद दिला. आणि तो सांता, मला वडिल रुपाने लाभला हेच माझे भाग्य आहे. माझ्याही डोक्यावर त्याचा हात तसाच आहे. आधाराचा ! हिमतीचा !
आजही घरात कधी मुस्कानचा विषय निघाला की वडील शांत होतात. त्यांच्या डोळ्यात आजही मला मुस्कान दिसते. ख्रिसमसची टोपी डोक्यावर घालून - तोंडावर सांताक्लॉजचे मास्क लावून - व्हिडीओ गेम खेळत बसलेली मुस्कान. आजही दिसते वडिलांच्या डोळ्यात. आजही दिसते.
- राहुल सिद्धार्थ साळवे
वाशी, नवी मुंबई
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा